Η Ρίζα, η Σκλαβιά και η Ιεροτελεστία των Τυμπάνων
Το Candombe είναι ο θεμέλιος λίθος της αφρο-λατινοαμερικανικής κουλτούρας στο Ρίο ντε λα Πλάτα και αποτελεί την πιο ζωντανή απόδειξη της αφρικανικής παρουσίας στη Νότια Αμερική. Η ιστορία του ξεκινά κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, όταν χιλιάδες σκλάβοι
μεταφέρθηκαν από την περιοχή του Κονγκό και της Ανγκόλας στο Μπουένος Άιρες και το Μοντεβιδέο. Για αυτούς τους ανθρώπους, που τους είχαν στερήσει την ελευθερία, το όνομα και την πατρίδα τους, τα τύμπανα ήταν το μοναδικό μέσο για να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους και τη σύνδεση με τους προγόνους τους. Η λέξη Candombe σημαίνει στην ουσία "πράγματα των μαύρων" και αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τις θρησκευτικές και κοινωνικές συγκεντρώσεις των αφρικανικών
κοινοτήτων.
Στις απαρχές του, το Candombe δεν ήταν απλώς μουσική αλλά μια ολοκληρωμένη ιεροτελεστία. Οι σκλάβοι οργάνωναν τις δικές τους "Εθνότητες" ή "Αδελφότητες" (Naciones), όπου εξέλεγαν τους δικούς τους βασιλιάδες και βασίλισσες, αναπαριστώντας με συμβολικό τρόπο τις κοινωνικές δομές που είχαν αφήσει πίσω στην Αφρική. Οι χοροί τους, γεμάτοι απότομες κινήσεις, κλίσεις του σώματος και έντονο ρυθμό, θεωρούνταν από την καθολική εκκλησία και τις αρχές ως "βάρβαροι" ή "επικίνδυνοι". Παρόλα αυτά, το Candombe επιβίωσε κρυφά στις φτωχές γειτονιές, δημιουργώντας έναν ρυθμικό κώδικα που βασιζόταν σε τρία συγκεκριμένα τύμπανα, τα "tambores", που το καθένα είχε το δικό του όνομα και ρόλο: το chico, το repique και το piano. Ο διάλογος ανάμεσα σε αυτά τα τύμπανα είναι η βάση αυτού που ονομάζουμε "llamada" (το κάλεσμα), μια ρυθμική συνομιλία που αντηχεί στους δρόμους μέχρι σήμερα.
Ενότητα Δεύτερη: Η Εξέλιξη, το Καρναβάλι και η Γέννηση του Ταγκό
Με την πάροδο του χρόνου και την κατάργηση της δουλείας, το Candombe άρχισε να μεταμορφώνεται και να επηρεάζει καθοριστικά τη λαϊκή μουσική της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Στο Μπουένος Άιρες, αν και η μαύρη πληθυσμιακή ομάδα μειώθηκε δραματικά λόγω των πολέμων και των ασθενειών, ο ρυθμός του Candombe δεν χάθηκε αλλά "μεταμφιέστηκε". Είναι πλέον ιστορικά αποδεδειγμένο ότι χωρίς το Candombe δεν θα υπήρχε το ταγκό. Ο ρυθμός του "habanera" συναντήθηκε με το κοφτό χτύπημα των αφρικανικών τυμπάνων, δημιουργώντας τη Milonga, η οποία με τη σειρά της γέννησε το ταγκό. Οι κινήσεις των χορευτών του Candombe, οι λεγόμενες "cortes" (διακοπές) και "quebradas" (σπασίματα του σώματος), υιοθετήθηκαν από τους πρώτους χορευτές του ταγκό, δίνοντάς του αυτόν τον προκλητικό και αισθησιακό χαρακτήρα που το έκανε διάσημο.
Στη σύγχρονη εποχή, το Candombe βρήκε το απόλυτο καταφύγιό του στο Μοντεβιδέο, όπου αποτελεί την καρδιά του καρναβαλιού. Οι "comparsas", οι ομάδες των τυμπανιστών και χορευτών, παρελαύνουν στις γειτονιές Barrio Sur και Palermo, θυμίζοντας σε όλους ότι η αφρικανική κληρονομιά είναι ζωντανή. Ο χορός πλαισιώνεται από εμβληματικές φιγούρες όπως ο "Escobero" (ο σκουπας που καθαρίζει τον δρόμο από τα κακά πνεύματα), η "Mama Vieja" και ο "Gramillero" (ο θεραπευτής). Το Candombe σήμερα έχει αναγνωριστεί από την UNESCO ως Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας. Δεν είναι πλέον μόνο η μουσική μιας μειονότητας, αλλά ένα σύμβολο αντίστασης, χαράς και ταυτότητας για ολόκληρη την περιοχή του Ρίο ντε λα Πλάτα, αποδεικνύοντας ότι ο ήχος του τυμπάνου είναι πιο δυνατός από τη λήθη του χρόνου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου