ΜΠΑΛΕΤΟ

 Η Ιταλική Αναγέννηση: Η Πραγματική Κοιτίδα του Μπαλέτου

Όταν σκεφτόμαστε το μπαλέτο, ο νους μας ταξιδεύει αυτόματα στις λαμπερές σκηνές του

Παρισιού ή στα αυτοκρατορικά θέατρα της Αγίας Πετρούπολης. Ωστόσο, η καρδιά του μπαλέτου άρχισε να χτυπά πολύ νωρίτερα, στις ηγεμονικές αυλές της Ιταλίας του 15ου αιώνα. Εκεί, ανάμεσα στους θησαυρούς της τέχνης και τις πολιτικές ίντριγκες, ο χορός μεταμορφώθηκε από μια απλή κοινωνική εκδήλωση σε μια υψηλή επιστήμη του σώματος και του πνεύματος.

Η Κοινωνική Αναγκαιότητα του Χορού

Στην Ιταλία του Quatrocento, ο χορός δεν ήταν διασκέδαση· ήταν καθήκον. Για έναν ευγενή της εποχής, η ικανότητα να κινείται με χάρη και ακρίβεια ήταν εξίσου σημαντική με την ικανότητα στη διπλωματία ή στα όπλα. Η έννοια της "Sprezzatura" –η τέχνη του να κάνεις κάτι εξαιρετικά δύσκολο να φαίνεται αβίαστο– που περιέγραψε ο Baldassare Castiglione στο έργο του «Ο Αυλικός», βρήκε την τέλεια έκφρασή της στον χορό. Ένας ευγενής που δεν μπορούσε να ακολουθήσει τα περίπλοκα βήματα ενός "balletto" θεωρούνταν ακαλλιέργητος και πολιτικά αδύναμος.

Οι Πρώτοι Δάσκαλοι και η Θεωρία της Κίνησης

Η μετάβαση από τον λαϊκό χορό στο καλλιτεχνικό μπαλέτο συνέβη όταν οι πρώτοι επαγγελματίες δάσκαλοι χορού άρχισαν να καταγράφουν και να αναλύουν την κίνηση. Ο Domenico da Piacenza (περ. 1390–1470) θεωρείται ο «πατέρας» της τέχνης. Στο