Το Ταγκό της Αμαρτίας: Η Γέννηση του Ρυθμού στους Οίκους Ανοχής του Μπουένος Άιρες

Η σύνδεση του ταγκό με τα πορνεία είναι μια από τις πιο παρεξηγημένες αλλά και ουσιαστικές πτυχές της γέννησής του. Δεν πρόκειται για έναν αστικό μύθο, αλλά για μια ιστορική

πραγματικότητα που καθόρισε τον ήχο, τα βήματα και τη φήμη αυτού του χορού ως «αμαρτωλού».

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Μπουένος Άιρες ήταν μια πόλη ανδρών. Η μαζική μετανάστευση είχε δημιουργήσει μια τεράστια δυσαναλογία, όπου οι άνδρες ξεπερνούσαν τις γυναίκες σε αναλογία σχεδόν δέκα προς μία. Σε αυτό το περιβάλλον της μοναξιάς και της σεξουαλικής στέρησης, οι οίκοι ανοχής έγιναν τα κύρια κέντρα κοινωνικοποίησης για την εργατική τάξη. Εκεί, το ταγκό βρήκε τον πρώτο του «επαγγελματικό» χώρο. Οι ιδιοκτήτες των πορνείων προσλάμβαναν μικρές ορχήστρες με φλάουτο, βιολί και κιθάρα για να διασκεδάζουν τους πελάτες που περίμεναν στην ουρά. Η μουσική έπρεπε να είναι ρυθμική και προκλητική για να κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό.

Ο τρόπος που χορευόταν το ταγκό στα πορνεία ήταν αυτός που του έδωσε την κακή φήμη. Λόγω του περιορισμένου χώρου και της φύσης του περιβάλλοντος, η επαφή των σωμάτων ήταν απόλυτη. Οι χορευτές εφάπτονταν στο στήθος και τους γοφούς, ενώ τα πόδια έπλεκαν μεταξύ τ

ους σε περίπλοκες κινήσεις, τις λεγόμενες "cortes" και "quebradas". Αυτές οι κινήσεις ήταν μια άμεση αναπαράσταση της σεξουαλικής πράξης ή μιας μάχης για κυριαρχία. Για την υψηλή κοινωνία της εποχής, το ταγκό δεν ήταν μουσική, αλλά μια «χορογραφημένη επίσκεψη στο πορνείο», ένας χορός που θεωρούνταν βρώμικος και υποτιμητικός.

Είναι επίσης σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το ταγκό στα πορνεία δεν ήταν μόνο θέμα σεξ, αλλά και θέμα επίδειξης ισχύος. Οι άνδρες, οι λεγόμενοι "compadritos", χρησιμοποιούσαν τον χορό για να δείξουν τη δεξιοτεχνία και τον ανδρισμό τους. Συχνά, αν ένας άνδρας χόρευε πολύ καλά, κέρδιζε τον σεβασμό των άλλων και την προτίμηση των γυναικών. Η μουσική εκείνη την εποχή είχε συχνά τίτλους γεμάτους σεξουαλικά υπονοούμενα και διφορούμενη αργκό, κάτι που αργότερα «καθαρίστηκε» όταν το ταγκό έγινε αποδεκτό από τη μεσαία τάξη.

Αυτή η περίοδος της «πορνείας» άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στο DNA του ταγκό. Του χάρισε την ένταση, τον δραματικό του χαρακτήρα και την αίσθηση του απαγορευμένου. Ακόμα και όταν το ταγκό μεταφέρθηκε στα πολυτελή σαλόνια του Παρισιού και επέστρεψε θριαμβευτικά στην Αργεντινή ως εθνικός θησαυρός, δεν έχασε ποτέ αυτή την υπόγεια φλόγα που γεννήθηκε στα λασπωμένα πεζοδρόμια και στους οίκους ανοχής του λιμανιού. Το ταγκό ξεκίνησε ως η κραυγή της επιθυμίας των απόκληρων και αυτό ακριβώς είναι που το κάνει μέχρι σήμερα τόσο πανανθρώπινο και ελκυστικό.