Γιατί ονομάστηκαν έτσι;
Η ονομασία των νησιών είναι ένα από τα πιο ειρωνικά και ταυτόχρονα γοητευτικά λάθη της ιστορίας της εξερεύνησης. Όλα ξεκίνησαν από μια ακραία δόση φαντασίας και την ανάγκη για χρηματοδότηση.
Ο Άλβαρο ντε Μεντάνια και ο Μύθος του Χρυσού
Το 1568, ο Ισπανός εξερευνητής Álvaro de Mendaña de Neira, ξεκινώντας από το Περού, έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που αντίκρισε το αρχιπέλαγος. Η αποστολή του είχε έναν ξεκάθαρο στόχο: να βρει τη Γη του Οφείρ.
Σύμφωνα με τη Βίβλο, ο Βασιλιάς Σολομών λάμβανε κάθε τρία χρόνια μια αποστολή από τη χώρα του Οφείρ, η οποία του έφερνε αμύθητα πλούτη: χρυσό, ασήμι, ελεφαντόδοντο και πολύτιμους λίθους.
Γιατί "Νησιά του Σολομώντα";
Όταν ο Μεντάνια έφτασε στα νησιά (πρώτα στη Santa Isabel και μετά στο Guadalcanal και τη San Cristobal), παρατήρησε δύο πράγματα:
Ίχνη χρυσού: Βρήκε μικρές ποσότητες χρυσού στα ποτάμια.
Την ανάγκη για εντυπωσιασμό: Έπρεπε να πείσει το ισπανικό στέμμα ότι η ανακάλυψή του άξιζε τον κόπο και τα έξοδα μιας δεύτερης αποστολής και ενός μελλοντικού αποικισμού.
Ονόμασε, λοιπόν, τα νησιά "Islas de Salomón" (Νησιά του Σολομώντα), ισχυριζόμενος ότι εκεί βρίσκονταν τα θρυλικά ορυχεία του βιβλικού βασιλιά. Ήταν, στην πραγματικότητα, ένα marketing plan του 16ου αιώνα.
Η Ιστορική Ειρωνεία
Η ονομασία αποδείχθηκε μια "προφητεία" που δεν εκπληρώθηκε ποτέ για τους Ισπανούς:
Η αποτυχία: Ο Μεντάνια επέστρεψε το 1595 για να ιδρύσει αποικία, αλλά απέτυχε παταγωδώς λόγω ασθενειών και της αντίστασης των ντόπιων (των πολεμιστών σαν αυτόν της φωτογραφίας σου). Ο ίδιος πέθανε εκεί.
Η εξαφάνιση: Για τα επόμενα 200 χρόνια, οι χάρτες της εποχής ήταν τόσο ανακριβείς που οι Ευρωπαίοι έχασαν τα νησιά! Κανείς δεν μπορούσε να τα ξαναβρεί, και πολλοί άρχισαν να πιστεύουν ότι ήταν απλώς ένας μύθος.
Η επανεμφάνιση: Τα νησιά "ξαναβρέθηκαν" από Γάλλους και Άγγλους εξερευνητές στα τέλη του 18ου αιώνα, αλλά το όνομα του "Σολομώντα" είχε ήδη μείνει στην ιστορία.
Τι πίστευαν οι ντόπιοι;
Φυσικά, οι κάτοικοι δεν είχαν ιδέα για τον Βασιλιά Σολομώντα. Για εκείνους, κάθε νησί είχε το δικό του όνομα (όπως Makira, Guadalcanal, Malaita). Η έννοια ενός ενιαίου κράτους με το όνομα "Νησιά Σολομώντα" επιβλήθηκε πολύ αργότερα, κατά τη διάρκεια της βρετανικής προστασίας.
Ιστορικό και Εθνολογικό Πλαίσιο – Το Αρχιπέλαγος του "Mana"
.
Η Κοινωνική Δομή και το Κυνήγι Κεφαλών
Στην παραδοσιακή κοινωνία των Σολομώντων, η έννοια της εξουσίας δεν ήταν κληρονομική με τ
η δυτική έννοια, αλλά βασιζόταν στο Mana – μια υπερφυσική δύναμη ή αποτελεσματικότητα που μπορούσε να συγκεντρώσει ένας άνδρας μέσω της ανδρείας, της γενναιοδωρίας και των τελετουργιών.
Το κυνήγι κεφαλών (headhunting), που κυριάρχησε κυρίως στη Δυτική Επαρχία (New Georgia, Choiseul), δεν ήταν πράξη βαρβαρότητας, αλλά μια θρησκευτική αναγκαιότητα. Η κεφαλή του εχθρού θεωρούνταν το "δοχείο" της ζωτικής του δύναμης. Η μεταφορά της στο χωριό εξασφάλιζε την εύνοια των πνευμάτων, την επιτυχία της σοδειάς και την προστασία της κοινότητας. Οι πολεμιστές μετακινούνταν με τις Tomoko, τεράστια πολεμικά κανό διακοσμημένα με μαργαριταρένια κοχύλια, που αποτελούσαν τα κορυφαία δείγματα ναυπηγικής του Ειρηνικού.
Η Επαφή με τη Δύση
Ο Ισπανός εξερευνητής Álvaro de Mendaña ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε εκεί το 1568, ονομάζοντας τα νησιά "Σολομώντα" με την ελπίδα ότι είχε βρει τα μυθικά ορυχεία χρυσού του Βασιλιά Σολομώντα. Για τα επόμενα 200 χρόνια, τα νησιά παρέμειναν απομονωμένα λόγω της φήμης των κατοίκων ως δεινών πολεμιστών. Η εθνογραφική καταγραφή ξεκίνησε συστηματικά τον 19ο αιώνα, όταν ιεραπόστολοι και έμποροι (συχνά "blackbirders" που απήγαγαν εργάτες) άλλαξαν βίαια το κοινωνικό τοπίο.
Μέρος Β': Η Μουσική και τα Όργανα – Η Φωνή του Μπαμπού
Η μουσική των Νησιών του Σολομώντα είναι μοναδική στον κόσμο για την πολυφωνική της πολυπλοκότητα. Ενώ σε πολλές περιοχές του Ειρηνικού η μουσική είναι κυρίως ρυθμική (τύμπανα), εδώ είναι μελωδική και βασίζεται στο μπαμπού.
Οι Αυλοί του Πανός (Panpipes)
Το κυρίαρχο όργανο είναι το σύνολο αυλών του Πανός. Δεν πρόκειται για ένα όργανο που παίζει ένας μοναχικός βοσκός, αλλά για ολόκληρες ορχήστρες.
Κατασκευή: Χρησιμοποιούνται ειδικά είδη μπαμπού που αποξηραίνονται στον ήλιο. Το μήκος κάθε σωλήνα καθορίζει το τονικό ύψος. Οι σωλήνες δεν έχουν τρύπες· ο ήχος παράγεται από το φύσημα στο στόμιο.
Κούρδισμα: Η ακρίβεια του κουρδίσματος είναι εκπληκτική. Χρησιμοποιούν μια κλίμακα που πλησιάζει την ισοσυγκερασμένη κλίμακα, επιτρέποντας σε πολλούς μουσικούς να παίζουν ταυτόχρονα σε απόλυτη αρμονία.
Τύποι Συνόλων: Υπάρχουν τα 'au reri (μικρά, γρήγορα σύνολα) και τα 'au tahana (μεγάλες ορχήστρες με μπάσους αυλούς).
Τα Slit-Drums (Lali)
Αυτά τα όργανα είναι η "φωνή" του χωριού. Κατασκευάζονται από έναν ολόκληρο κορμό σκληρού ξύλου, ο οποίος σκάβεται εσωτερικά μέσα από μια στενή σχισμή.
Τεχνική: Ο μουσικός χτυπά τα χείλη της σχισμής με ξύλινα ρόπαλα.
Χρήση: Λειτουργούσαν ως μέσο τηλεπικοινωνίας (τύπου σήματα Μορς) αλλά και ως το ρυθμικό θεμέλιο των μεγάλων χορών.
Bamboo Stomping Tubes
Πρόκειται για σωλήνες μπαμπού διαφορετικού μήκους που οι μουσικοί χτυπούν κάθετα στο έδαφος. Ο ήχος είναι βαθύς και κρουστικός, δημιουργώντας μια υποβλητική "μπάσα γραμμή" πάνω στην οποία πατούν οι αυλοί.
Μέρος Γ': Η Τελετή – Η Ιεροπραξία της Επιστροφής
Το κεφάλαιο αυτό εστιάζει στην κορύφωση της κοινωνικής ζωής: την τελετή υποδοχής των πολεμιστών ή την καθιέρωση ενός πνευματικού οίκου (Spirit House).
Η Προετοιμασία
Η τελετή δεν ξεκινούσε με μουσική, αλλά με σιωπή. Οι άνδρες βάφονταν με στάχτη και ασβέστη, δημιουργώντας λευκά σχέδια στο σκούρο δέρμα τους. Φορούσαν τα Kapkap (τους δίσκους από κοχύλι) και τα περιδέραια από δόντια φάλαινας ή δελφινιού.
Η Έναρξη: Το Φύσημα του Κοχυλιού
Η σιωπή έσπαγε από τον διαπεραστικό ήχο του Conch Shell. Αυτός ο ήχος σήμαινε τη μετάβαση από τον βέβηλο στον ιερό χρόνο. Ήταν το κάλεσμα προς τα πνεύματα των προγόνων να παρευρεθούν.
Ο Χορός και η Μουσική Ύπνωση
Καθώς οι πολεμιστές πλησίαζαν την κεντρική πλατεία του χωριού, η ορχήστρα των αυλών ξεκινούσε. Ο ρυθμός ήταν αργός στην αρχή, συνοδευόμενος από τα slit-drums.
Η Κίνηση: Οι χορευτές κινούνταν σε κύκλους, κρατώντας τις ασπίδες και τα ρόπαλά τους (όπως αυτόν της φωτογραφίας). Η κίνηση ήταν στυλιζαρισμένη, αναπαριστώντας τις κινήσεις του θαλασσοαετού ή της φρεγάτας (πουλιού-συμβόλου).
Η Κλιμάκωση: Η μουσική γινόταν όλο και πιο γρήγορη. Οι πολυφωνίες των αυλών δημιουργούσαν ένα "τείχος ήχου" που προκαλούσε έκσταση. Οι παρευρισκόμενοι πίστευαν ότι εκείνη τη στιγμή το Mana των κεφαλών που είχαν συλλεχθεί απελευθερωνόταν για να ευλογήσει το χωριό.
Το Συμπόσιο: Η τελετή κατέληγε σε μια τεράστια προσφορά τροφής (taro, yams και χοιρινό), η οποία είχε μαγειρευτεί σε λάκκους με καυτές πέτρες (motu).
Η Σημασία της Τελετής σήμερα
Αν και το κυνήγι κεφαλών καταργήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, η δομή αυτών των τελετών παραμένει ζωντανή στα φεστιβάλ των νησιών. Η μουσική των αυλών του Πανός από το νησί Malaita θεωρείται πλέον παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, έχοντας επηρεάσει ακόμα και τη σύγχρονη ambient και world music.
Επίλογος: Η φωτογραφία που είδαμε στην αρχή δεν είναι απλώς το πορτρέτο ενός "άγριου". Είναι η απεικόνιση ενός ανθρώπου που αποτελούσε το κέντρο αυτού του σύνθετου κόσμου, όπου η μουσική, ο πόλεμος και η πίστη στο αόρατο ήταν αξεδιάλυτα δεμένα μεταξύ τους.
Η Επιστήμη του Μπαμπού και η Ακουστική
Η κατασκευή των μουσικών οργάνων στα Νησιά του Σολομώντα δεν ήταν απλή χειροτεχνία, αλλά μια μορφή ιερής μηχανικής.
Η Επιλογή του Υλικού
Δεν είναι όλα τα μπαμπού κατάλληλα. Οι οργανοποιοί αναζητούσαν το Schizostachyum, ένα είδος με λεπτά τοιχώματα και μεγάλους μεσοκόμβους.
Η Κοπή: Το μπαμπού κοβόταν κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων φάσεων της σελήνης, ώστε τα επίπεδα υγρασίας στο εσωτερικό του να εξασφαλίζουν ότι δεν θα ραγίσει.
Το Κούρδισμα: Χρησιμοποιούσαν το νερό ως "κουρδιστήρι". Γέμιζαν τον σωλήνα με νερό και, ανάλογα με τη στάθμη του, δοκίμαζαν τον ήχο. Στη συνέχεια έκοβαν το μπαμπού ακριβώς σε εκείνο το σημείο.
Η Πολυφωνία των 'Au Tahana
Σε αντίθεση με τη δυτική μουσική που βασίζεται σε συγχορδίες, η μουσική των Σολομώντων βασίζεται σε αντίστιξη.
Κάθε μουσικός παίζει μια μικρή φράση (motif) που από μόνη της φαίνεται ημιτελής.
Όταν όμως 20 ή 30 άνδρες παίζουν μαζί, οι φράσεις "κουμπώνουν" μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα ηχητικό πλέγμα που μοιάζει με τον ήχο της βροχής ή των πουλιών του δάσους.
Μέρος Γ' (Συνέχεια): Η Τελετή ως Κοινωνικό "Reset"
Η τελετή που περιγράψαμε δεν ήταν απλώς ένας εορτασμός νίκης· ήταν η στιγμή που το χωριό επαναπροσδιόριζε την ύπαρξή του.
Η Ψυχολογία της Μάσκας και του Σώματος
Ο πολεμιστής στη φωτογραφία σας είναι "ντυμένος" με τη δύναμή του.
Ο Ασβέστης (Lime): Το λευκό χρώμα στο πρόσωπο και το σώμα συμβόλιζε τον κόσμο των πνευμάτων. Φορώντας το, ο άνδρας έπαυε να είναι ο "γιος του τάδε" και γινόταν ένας αγωγός για τη δύναμη των προγόνων.
Η Ακινησία vs Η Κίνηση: Στην αρχή της τελετής, οι πολεμιστές έμεναν απόλυτα ακίνητοι (όπως στη φωτογραφία), επιδεικνύοντας τον αυτοέλεγχό τους. Η ξαφνική έκρηξη του χορού υπό τον ήχο των τυμπάνων Lali προκαλούσε ένα σοκ στους θεατές, ενισχύοντας το δέος προς την ηγεσία.
Το Τελετουργικό "Κλείσιμο"
Όταν η μουσική σταματούσε, η ένταση έπρεπε να εκτονωθεί.
Η Ανταλλαγή: Εδώ έμπαινε το Shell Money (χρήμα από κοχύλια). Ο αρχηγός μοίραζε πλούτο στους πολεμιστές και στις οικογένειες, μετατρέποντας τη στρατιωτική επιτυχία σε οικονομική σταθερότητα.
Ο Ήχος της Σιωπής: Μετά από ώρες δόνησης από τα μπαμπού και τα τύμπανα, η ξαφνική σιωπή στο τέλος της ημέρας θεωρούνταν η στιγμή που τα πνεύματα "αποσύρονταν" ικανοποιημένα στα ιερά τους.
Συμπέρασμα: Η Φωτογραφία ως Ηχητικό Ντοκουμέντο
Όταν κοιτάμε αυτόν τον πολεμιστή, δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο έναν άνδρα με ένα όπλο. Πρέπει να "ακούμε" το μπαμπού να δονείται και το κοχύλι να καλεί από την ακτή.
Η ανθρωπολογία μας διδάσκει ότι για αυτούς τους ανθρώπους, η ομορφιά (μουσική, κοσμήματα) και η δύναμη (πόλεμος) ήταν το ίδιο πράγμα. Ένας πολεμιστής που δεν ήξερε να χορέψει ή να εκτιμήσει τον ήχο της ορχήστρας του χωριού του, δεν θεωρούνταν ποτέ πλήρης ηγέτης.Συνεχίζουμε λοιπόν την εμβάθυνση, περνώντας τώρα στο πιο "τεχνικό" και "μυστικιστικό" κομμάτι: την κατασκευή των οργάνων και την ιεροτελεστία του ήχου.
Μέρος Β' (Συνέχεια): Η "Μηχανική" του Μπαμπού
Η κατασκευή των μουσικών οργάνων στα Νησιά του Σολομώντα δεν ήταν απλή χειροτεχνία, αλλά μια μορφή ιερής μηχανικής.
1. Η Επιλογή του Υλικού (Το "Ιερό" Μπαμπού)
Δεν είναι όλα τα μπαμπού κατάλληλα. Οι οργανοποιοί αναζητούσαν το Schizostachyum, ένα είδος με λεπτά τοιχώματα και μεγάλους μεσοκόμβους που επιτρέπει στον ήχο να αντηχεί καθαρά.
Η Κοπή: Το μπαμπού κοβόταν κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων φάσεων της σελήνης, ώστε τα επίπεδα υγρασίας στο εσωτερικό του να εξασφαλίζουν ότι δεν θα ραγίσει.
Το Κούρδισμα: Χρησιμοποιούσαν το νερό ως "κουρδιστήρι". Γέμιζαν τον σωλήνα με νερό και, ανάλογα με τη στάθμη του, δοκίμαζαν τον ήχο. Στη συνέχεια έκοβαν το μπαμπού ακριβώς σε εκείνο το σημείο.
2. Η Πολυφωνία των 'Au Tahana
Σε αντίθεση με τη δυτική μουσική που βασίζεται σε συγχορδίες, η μουσική των Σολομώντων βασίζεται σε αντίστιξη.
Κάθε μουσικός παίζει μια μικρή φράση (motif) που από μόνη της φαίνεται ημιτελής.
Όταν όμως 20 ή 30 άνδρες παίζουν μαζί, οι φράσεις "κουμπώνουν" μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα ηχητικό πλέγμα που μοιάζει με τον ήχο της βροχής ή των πουλιών του δάσους.
Μέρος Γ' (Συνέχεια): Η Τελετή ως Κοινωνικό "Reset"
Η τελετή που περιγράψαμε δεν ήταν απλώς ένας εορτασμός νίκης· ήταν η στιγμή που το χωριό επαναπροσδιόριζε την ύπαρξή του.
1. Η Ψυχολογία της Μάσκας και του Σώματος
Ο πολεμιστής στη φωτογραφία σας είναι "ντυμένος" με τη δύναμή του.
Ο Ασβέστης (Lime): Το λευκό χρώμα στο πρόσωπο και το σώμα συμβόλιζε τον κόσμο των πνευμάτων. Φορώντας το, ο άνδρας έπαυε να είναι ο "γιος του τάδε" και γινόταν ένας αγωγός για τη δύναμη των προγόνων.
Η Ακινησία vs Η Κίνηση: Στην αρχή της τελετής, οι πολεμιστές έμεναν απόλυτα ακίνητοι (όπως στη φωτογραφία), επιδεικνύοντας τον αυτοέλεγχό τους. Η ξαφνική έκρηξη του χορού υπό τον ήχο των τυμπάνων Lali προκαλούσε ένα σοκ στους θεατές, ενισχύοντας το δέος προς την ηγεσία.
2. Τα Stomping Tubes (Η Ηχητική Γείωση)
Μια από τις πιο εντυπωσιακές στιγμές ήταν η χρήση των Stomping Tubes. Πρόκειται για σωλήνες μπαμπού διαφορετικού μήκους που οι μουσικοί χτυπούν κάθετα στο έδαφος.
Ο Ήχος: Παράγουν έναν βαθύ, υπόκωφο ήχο που δεν ακούγεται μόνο με τα αυτιά, αλλά γίνεται αισθητός ως δόνηση στο στήθος των παρευρισκομένων.
Η Λειτουργία: Αυτός ο ήχος "γείωνε" την τελετή, κρατώντας τον ρυθμό για τους χορευτές που φορούσαν κουδούνια από σπόρους στους αστραγάλους τους.
3. Το Τελετουργικό "Κλείσιμο"
Όταν η μουσική σταματούσε, η ένταση έπρεπε να εκτονωθεί.
Η Ανταλλαγή: Εδώ έμπαινε το Shell Money (χρήμα από κοχύλια). Ο αρχηγός μοίραζε πλούτο στους πολεμιστές και στις οικογένειες, μετατρέποντας τη στρατιωτική επιτυχία σε οικονομική σταθερότητα.
Ο Ήχος της Σιωπής: Μετά από ώρες δόνησης, η ξαφνική σιωπή στο τέλος της ημέρας θεωρούνταν η στιγμή που τα πνεύματα "αποσύρονταν" ικανοποιημένα στα ιερά τους.
Συμπέρασμα: Η Φωτογραφία ως Ηχητικό Ντοκουμέντο
Όταν κοιτάμε αυτόν τον πολεμιστή, δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο έναν άνδρα με ένα όπλο. Πρέπει να "ακούμε" το μπαμπού να δονείται και το κοχύλι να καλεί από την ακτή.
Η ανθρωπολογία μας διδάσκει ότι για αυτούς τους ανθρώπους, η ομορφιά (μουσική, κοσμήματα) και η δύναμη (πόλεμος) ήταν το ίδιο πράγμα. Ένας πολεμιστής που δεν ήξερε να χορέψει ή να εκτιμήσει τον ήχο της ορχήστρας του χωριού του, δεν θεωρούνταν ποτέ πλήρης ηγέτης.Έχεις δίκιο, η επανάληψη ήταν άστοχη. Ας αφήσουμε τη θεωρία και ας μπούμε στην καρδιά της τελετουργικής δράσης, εκεί που η μουσική συναντά τον πολεμιστή της φωτογραφίας σε μια πραγματική σκηνή κυνηγιού κεφαλών.
Ακολουθεί το τρίτο και πιο εξειδικευμένο μέρος της ανάλυσης, εστιασμένο στην ακουστική ανθρωπολογία και τη σημειολογία της τελετής.
Μέρος Γ': Η Ηχητική Αναπαράσταση της Τελετής "Vunuvunu"
Η τελετή που βλέπουμε να προετοιμάζεται στη φωτογραφία δεν ήταν ένα στατικό γεγονός, αλλά μια ηχητική κλιμάκωση. Στα Νησιά του Σολομώντα, ο ήχος ήταν ο τρόπος να "ανοίξουν" οι πύλες ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των πνευμάτων (Tomate).
1. Ο Ήχος του "Τρόμου": Η Άφιξη των Tomoko
Η μουσική ξεκινούσε πριν οι πολεμιστές πατήσουν στη στεριά. Καθώς οι πολεμικές κανό (Tomoko) πλησίαζαν την ακτή, οι κωπηλάτες χτυπούσαν τα κουπιά τους ρυθμικά στα τοιχώματα της βάρκας.
Το Ακουστικό Σήμα: Αυτός ο υπόκωφος, ξύλινος ήχος, σε συνδυασμό με το φύσημα των κοχυλιών (Triton shells), λειτουργούσε ως ψυχολογικός πόλεμος.
Η Συχνότητα: Ο ήχος του κοχυλιού έχει τη δυνατότητα να ταξιδεύει σε τεράστιες αποστάσεις πάνω από το νερό, ειδοποιώντας τις γυναίκες και τα παιδιά στο χωριό να προετοιμάσουν την υποδοχή.
2. Το "Κούρδισμα" του Σώματος
Ο πολεμιστής που βλέπουμε στη φωτογραφία, ενώ στέκεται ακίνητος, είναι μέρος μιας ορχήστρας σωμάτων.
Seed Pod Rattles: Στους αστραγάλους τους, οι πολεμιστές φορούσαν σειρές από αποξηραμένους καρπούς. Με κάθε βήμα του χορού, αυτοί οι καρποί παρήγαγαν έναν "λευκό θόρυβο" που γέμιζε τα κενά ανάμεσα στα χτυπήματα των τυμπάνων.
Η Φωνητική Πολυφωνία: Οι άνδρες δεν τραγουδούσαν στίχους με τη δυτική έννοια, αλλά χρησιμοποιούσαν λαρυγγισμούς που μιμούνταν τις φωνές των θαλάσσιων πτηνών. Πίστευαν ότι τα πουλιά αυτά ήταν οι αγγελιοφόροι των θεών της θάλασσας.
3. Η Κατασκευή του Slit-Drum (Lali) ως Ιερή Πράξη
Το τύμπανο που έδινε τον ρυθμό στην τελετή δεν ήταν ένα απλό αντικείμενο.
Η Θυσία του Δέντρου: Για να κατασκευαστεί ένα Lali, έπρεπε να γίνει προσφορά στα πνεύματα του δάσους. Το σκάλισμα του εσωτερικού του κορμού γινόταν με τέτοια ακρίβεια ώστε οι δύο "χείλη" της σχισμής να έχουν διαφορετικό πάχος, παράγοντας έτσι δύο διαφορετικές νότες (συνήθως μια πέμπτη καθαρή).
Η Μετάδοση: Στην κορύφωση της τελετής, οι κρούσεις γίνονταν τόσο γρήγορες που ο ήχος έμοιαζε με συνεχή βουή, προκαλώντας μια κατάσταση ελαφριάς ύπνωσης (trance) στους πολεμιστές.
4. Η Σημειολογία της Σιωπής
Ίσως το πιο σημαντικό μουσικό στοιχείο της τελετής ήταν η παύση. Όταν ο αρχηγός ύψωνε το ρόπαλο (όπως αυτό που κρατά ο άνδρας στη φωτογραφία), η μουσική σταματούσε απότομα.
Αυτή η ξαφνική σιωπή ήταν η στιγμή της "παρουσίας". Θεωρούσαν ότι σε εκείνο το κενό ήχου, το πνεύμα του προγόνου "κατοικούσε" μέσα στον πολεμιστή.
Η Σύνδεση με τη Φωτογραφία: Γιατί είναι "Βουβή";
Η φωτογραφία που βλέπουμε τραβήχτηκε σε μια εποχή που η τεχνολογία μπορούσε να καταγράψει μόνο το φως και όχι τον ήχο. Ωστόσο, για έναν εθνογράφο, αυτή η εικόνα είναι γεμάτη θόρυβο:
Το τρίξιμο των κοσμημάτων από κοχύλι.
Ο βαθύς ήχος του Lali στο βάθος.
Οι ανάσες των πολεμιστών που προετοιμάζονται για τον χορό.
Αυτός ο άνδρας δεν ποζάρει απλώς για έναν άγνωστο φωτογράφο· ποζάρει ως ο "μαέστρος" μιας κοινωνικής τελετουργίας που βασιζόταν στην αρμονία του ήχου και της δράσης. Αν η φωτογραφία αυτή είχε ήχο, θα ακούγαμε μια πολυφωνία που θα μας φαινόταν εξωγήινη, αλλά για εκείνον ήταν η απόλυτη τάξη του σύμπαντος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου