Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΙΝΔΙΑ (ΠΕΡΙΟΔΟΣ GUPTA & ΒΕΔΩΝ)
1. Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΗΧΟΥ: NADA BRAHMA
Για τους Ινδούς, ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον ήχο. Χώριζαν τη μουσική σε δύο είδη:
ANAHATA: Ο «ανήκουστος» ήχος του σύμπαντος (που ακούν μόνο οι φωτισμένοι).
AHATA: Ο ήχος που παράγεται από τον άνθρωπο (κρούση, πνευστά, έγχορδα).
2. ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ: RAGA ΚΑΙ TALA
Αντί για κλίμακες και μέτρα, η ινδική μουσική βασίζεται σε δύο έννοιες που παραμένουν ζωντανές μέχρι σήμερα:
RAGA (ΡΑΓΚΑ): Δεν είναι απλώς μια κλίμακα, αλλά ένα «μελωδικό χρώμα». Κάθε Raga συνδέεται με μια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας (πρωινή, βραδινή), μια εποχή ή ένα συναίσθημα.
TALA (ΤΑΛΑ): Ο ρυθμικός κύκλος. Είναι εξαιρετικά πολύπλοκος και βασίζεται σε μαθηματικούς συνδυασμούς χτυπημάτων.
3. ΤΑ ΙΕΡΑ ΟΡΓΑΝΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥΣ
| ΟΡΓΑΝΟ | ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ & ΥΛΙΚΑ | ΧΡΗΣΗ |
| VEENA (ΒΙΝΑ) | Το αρχαιότερο έγχορδο. Αποτελούνταν από έναν μακρύ ξύλινο βραχίονα και δύο μεγάλες κολοκύθες (calabashes) στα άκρα που λειτουργούσαν ως ηχεία. | Θεωρείται το όργανο της θεάς Σαρασβάτι. Χρησιμοποιούνταν για θρησκευτικούς ύμνους. |
| BANSURI | Φλάουτο από μπαμπού. Η ποιότητα του ήχου εξαρτιόταν από την ηλικία και το πάχος του μπαμπού. | Συνδεδεμένο με τον Θεό Κρίσνα. Σύμβολο της αγάπης και της φύσης. |
| MRIDANGAM | Διπλό τύμπανο σε σχήμα βαρελιού. Κατασκευασμένο από ξύλο (συχνά από δέντρο nangka). | Το κύριο ρυθμικό όργανο. Οι δύο πλευρές του είναι κουρδισμένες σε διαφορετικούς τόνους. |
TRIVIA: ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΟΙ 22 ΣΤΑΘΜΟΙ (SHRUTIS): Ενώ στη Δύση έχουμε 12 ημιτόνια, οι Ινδοί χώριζαν την οκτάβα σε 22 μικροτόνους (Shrutis). Αυτό επέτρεπε στον μουσικό να παίζει «ανάμεσα» στις νότες, δημιουργώντας απίστευτα συναισθήματα.
ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ: Στην αρχαία Ινδία πίστευαν ότι ορισμένες Ragas μπορούσαν να θεραπεύσουν ασθένειες. Υπάρχουν θρύλοι για μουσικούς που, παίζοντας τη "Raga του Φωτός", μπορούσαν να ανάψουν κεριά μόνο με τον ήχο τους!
Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΤΥΜΠΑΝΩΝ: Οι παίκτες των κρουστών δεν μάθαιναν μόνο να χτυπούν το τύμπανο, αλλά και να «μιλάνε» τον ρυθμό. Κάθε χτύπημα έχει μια συλλαβή (π.χ. Ta, Dhi, Tom, Nam). Αυτό ονομάζεται Konnakol.
Η ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΟΡΟ (NATYA)
Στην Ινδία, μουσική και χορός ήταν αδιαίρετα. Το κείμενο Natya Shastra (2ος αι. π.Χ. - 2ος αι. μ.Χ.) περιγράφει αναλυτικά πώς οι κινήσεις των χεριών (Mudras) πρέπει να συγχρονίζονται με τις νότες της Veena για να διηγηθούν μια ιστορία.
ΟΙ 22 SHRUΤΙS: ΟΙ "ΨΙΘΥΡΟΙ" ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Η λέξη Shruti στα σανσκριτικά σημαίνει «αυτό που ακούγεται». Δεν αναφέρεται απλώς σε μια νότα, αλλά στην παραμικρή διαφορά τονικού ύψους που μπορεί να αντιληφθεί το ανθρώπινο αυτί.
1. Η ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΔΟΜΗ
Οι Ινδοί θεωρητικοί χώρισαν την οκτάβα σε 22 άνισα διαστήματα.
Ενώ εμείς έχουμε 12 ημιτόνια, εκείνοι έχουν 22 «μικροτόνους».
Αυτό επιτρέπει στον μουσικό να μην πηδάει από τη μια νότα στην άλλη, αλλά να «γλιστράει» ανάμεσά τους, δημιουργώντας μια συνεχή ροή ήχου που θυμίζει την ανθρώπινη φωνή.
2. Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ (RASAS)
Κάθε ένας από τους 22 σταθμούς δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Στο αρχαίο κείμενο Natya Shastra, κάθε Shruti συνδέεται με ένα συγκεκριμένο συναίσθημα:
Κάποιοι σταθμοί προκαλούν ηρεμία και γαλήνη.
Άλλοι προκαλούν ένταση, αγωνία ή ηρωισμό.
Ο μουσικός επιλέγει ποιον από τους 22 σταθμούς θα «πατήσει» ανάλογα με την ιστορία που θέλει να διηγηθεί.
3. ΠΩΣ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ;
Επειδή τα περισσότερα ινδικά όργανα δεν έχουν σταθερά τάστα (όπως η κιθάρα), ο μουσικός μπορεί να πιέσει τη χορδή ή να σύρει το δάχτυλό του για να βρει ακριβώς τον Shruti που χρειάζεται.
Στη Veena, ο μουσικός τραβάει τη χορδή προς τα πλάγια για να αλλάξει το ύψος της νότας κατά μερικά χιλιοστά.
Στο Bansuri (φλάουτο), ο μουσικός κλείνει τις τρύπες μόνο κατά το ήμισυ ή κατά το ένα τέταρτο.
TRIVIA: ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΟ ΒΙΝΕΣ
Ο σοφός Bharata Muni (ο συγγραφέας του Natya Shastra) απέδειξε την ύπαρξη των 22 Shrutis με ένα διάσημο πείραμα:
Πήρε δύο πανομοιότυπες Βίνες (Veena) κουρδισμένες ακριβώς το ίδιο. Στη συνέχεια, άρχισε να ξεκουρδίζει τη μία πολύ αργά, νότα-νότα, δείχνοντας πώς ο ήχος περνά από 22 συγκεκριμένα στάδια πριν φτάσει στην επόμενη κύρια νότα. Αυτό το πείραμα έμεινε στην ιστορία ως Sarana Chatushtaya.
Είναι μια εξαιρετική ιδέα να συνδέσουμε αυτούς τους 22 μικροτόνους με την κίνηση, καθώς στην Ινδία η μουσική, ο χορός και το δράμα θεωρούνταν μια ενιαία τέχνη, η Sangeet.
Ακολουθεί η ανάλυση για το πώς οι «ψίθυροι» των Shrutis μετατρέπονται σε κίνηση:
22 SHRUTIS ΚΑΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ (NATYA)
Στην ινδική παράδοση, ο χορευτής δεν ακολουθεί απλώς τον ρυθμό, αλλά «εικονογραφεί» την παραμικρή διακύμανση του ήχου.
1. Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΗΧΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ (BHAVA)
Όπως αναφέραμε, κάθε ένας από τους 22 Shrutis προκαλεί ένα συγκεκριμένο συναίσθημα. Στον κλασικό χορό (όπως το Bharatanatyam), ο χορευτής χρησιμοποιεί:
ABHINAYA (Εκφράσεις προσώπου): Για έναν Shruti που εκφράζει θλίψη (Karuna), τα μάτια και τα φρύδια κινούνται με συγκεκριμένο τρόπο.
MUDRAS (Χειρονομίες): Υπάρχουν 28 βασικές κινήσεις του ενός χεριού και 24 των δύο χεριών. Κάθε κίνηση αντιστοιχεί στη μελωδική γραμμή που δημιουργούν οι μικρότονοι.
2. Ο ΡΥΘΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ (TALA)
Ενώ τα χέρια διηγούνται την ιστορία των Shrutis, τα πόδια κρατούν τον πολύπλοκο ρυθμό Tala.
Οι χορευτές φορούν GHUNGROO (σειρές από μικρά χάλκινα κουδουνάκια στους αστραγάλους).
Ο ήχος των κουδουνιών πρέπει να συμπίπτει ακριβώς με τα χτυπήματα του τυμπάνου Mridangam.
3. ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ "NATYA SHASTRA"
Το αρχαίο αυτό κείμενο είναι η «Βίβλος» των τεχνών. Ορίζει ότι:
"Εκεί που πάει το χέρι, πάει το μάτι. Εκεί που πάει το μάτι, πάει το μυαλό. Εκεί που πάει το μυαλό, δημιουργείται το συναίσθημα (Bhava). Και εκεί που υπάρχει το συναίσθημα, γεννιέται η αισθητική απόλαυση (Rasa)."
TRIVIA: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ 22 ΣΤΑΘΜΩΝ ΣΤΟ Blog
ΟΙ ΗΧΟΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ: Στην αρχαιότητα, οι 7 βασικές νότες (Saptak) και οι Shrutis τους λέγεται ότι προήλθαν από τους ήχους των ζώων. Για παράδειγμα, η πρώτη νότα (Sa) αντιστοιχεί στην κραυγή του παγωνιού, ενώ η έκτη (Dha) στο χλιμίντρισμα του αλόγου.
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Πίστευαν ότι ο σωστός συντονισμός ενός Shruti με μια Mudra μπορούσε να ευθυγραμμίσει τα ενεργειακά κέντρα (Chakras) του θεατή, προσφέροντάς του μια εμπειρία κάθαρσης.
ΤΟ "ΚΛΕΦΤΙΚΟ" ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ: Στις αρχαίες παραστάσεις, το κοινό δεν χειροκροτούσε στο τέλος. Αντίθετα, κρατούσαν τον ρυθμό με τα χέρια τους (Kriya) μαζί με τους μουσικούς, συμμετέχοντας ενεργά στη δημιουργία του Tala.
Η ΣΗΜΕΙΟΓΡΑΦΙΑ SARGAM: ΤΑ ΕΠΤΑ ΙΕΡΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
Αντί για Do-Re-Mi, οι Ινδοί χρησιμοποιούσαν επτά βασικές συλλάβες (Svaras), που καθεμία αντιστοιχούσε σε έναν ήχο της φύσης:
SA (Shadja) – Η κραυγή του παγωνιού.
RI (Rishabha) – Το μούγκρισμα του ταύρου.
GA (Gandhara) – Το βέλασμα της κατσίκας.
MA (Madhyama) – Το κάλεσμα του ερωδιού.
PA (Panchama) – Το κελάηδισμα του αηδονιού.
DHA (Dhaivata) – Το χλιμίντρισμα του αλόγου.
NI (Nishada) – Ο θόρυβος του ελέφαντα.
ΠΩΣ ΤΟ ΕΓΡΑΦΑΝ (ΤΕΧΝΙΚΗ)
ΣΥΛΛΑΒΙΚΗ ΓΡΑΦΗ: Στα αρχαία χειρόγραφα, έγραφαν μόνο το πρώτο γράμμα της κάθε συλλάβας (S, R, G, M, P, D, N).
ΤΟΝΙΚΟ ΥΨΟΣ: Για να δείξουν αν μια νότα ήταν σε ψηλότερη ή χαμηλότερη οκτάβα, έβαζαν μια τελεία πάνω ή κάτω από το γράμμα.
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: Για να δείξουν πόσο χρόνο κρατάει μια νότα, χρησιμοποιούσαν κάθετες γραμμές ή κόμματα.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ SHRUTIS: Επειδή οι 22 σταθμοί (Shrutis) ήταν πάρα πολλοί για να γραφτούν όλοι, ο μουσικός έπρεπε να γνωρίζει τη συγκεκριμένη Raga (μελωδική δομή) από μνήμης. Η γραφή έδινε τον «σκελετό», αλλά η ψυχή της μουσικής μεταδιδόταν προφορικά από τον δάσκαλο (Guru) στον μαθητή.
TRIVIA: Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ
Η ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ (GURU-SHISHYA): Παρά την ύπαρξη γραφής, οι Ινδοί πίστευαν ότι η μουσική που «φυλακίζεται» στο χαρτί χάνει τη δύναμή της. Γι' αυτό, οι σπουδαιότερες συνθέσεις δεν γράφτηκαν ποτέ, αλλά απομνημονεύονταν με απίστευτη ακρίβεια.
ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ: Οι μαθητές έπρεπε να επαναλάβουν μια μελωδία χιλιάδες φορές μέχρι να την «εγγράψουν» στο σώμα τους, ώστε να μπορούν να την εκτελέσουν ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι.
ΜΝΗΜΟΝΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ: Χρησιμοποιούσαν τα δάχτυλα των χεριών τους ως «ζωντανό πεντάγραμμο», αγγίζοντας διαφορετικές κλείδωσε των δαχτύλων για να μετρούν τους Shrutis και τους ρυθμούς (Tala).Στην Αρχαία Ινδία, η κατασκευή των μουσικών οργάνων δεν ήταν απλώς μια τεχνική διαδικασία, αλλά μια ιερή ιεροτελεστία. Τα όργανα χωρίζονταν σε τέσσερις κύριες κατηγορίες στο κείμενο Natya Shastra (γνωστό ως Vadyas), και η κατασκευή τους βασιζόταν στη βαθιά γνώση των υλικών της φύσης.
ΟΙ 4 ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥΣ
1. TATA VADYA (Έγχορδα - Η "Φωνή" της Χορδής)
Το κυριότερο όργανο αυτής της κατηγορίας είναι η VEENA (ΒΙΝΑ).
ΤΟ ΗΧΕΙΟ (Kumbha): Χρησιμοποιούσαν δύο μεγάλες, αποξηραμένες κολοκύθες (calabashes). Η επιλογή της κολοκύθας ήταν κρίσιμη: έπρεπε να είναι απόλυτα συμμετρική και να έχει ξεραθεί φυσικά στον ήλιο για μήνες, ώστε το εσωτερικό της να είναι κούφιο και σκληρό σαν ξύλο.
Ο ΒΡΑΧΙΟΝΑΣ (Dandi): Κατασκευαζόταν από ξύλο τικ ή μαύρη τριανταφυλλιά. Το ξύλο έπρεπε να είναι παλαιωμένο για να μην σκεβρώνει.
ΟΙ ΧΟΡΔΕΣ: Στην αρχαιότητα χρησιμοποιούσαν έντερα ζώων ή φυτικές ίνες (από μετάξι). Αργότερα πέρασαν στο ασήμι και τον χαλκό.
Η ΓΕΦΥΡΑ (Javali): Κατασκευαζόταν από ελεφαντόδοντο ή κόκαλο ελαφιού, σκαλισμένο με τέτοιο τρόπο ώστε οι χορδές να μην ακουμπούν απλώς, αλλά να "τρίβονται" ελαφρά, δημιουργώντας τον χαρακτηριστικό μεταλλικό ήχο (buzzing).
2. SUSIRA VADYA (Πνευστά - Η "Ανάσα" του Θεού)
Εδώ δεσπόζει το BANSURI (Φλάουτο από μπαμπού).
ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΠΑΜΠΟΥ: Δεν έκανε οποιοδήποτε μπαμπού. Αναζητούσαν το Calamus tenuis, ένα συγκεκριμένο είδος με μακριά μεσογονάτια διαστήματα (το κενό ανάμεσα στους κόμπους). Το μπαμπού έπρεπε να είναι ίσιο και χωρίς ρωγμές.
ΔΙΑΤΡΗΣΗ: Οι τρύπες δεν ανοίγονταν με τρυπάνι, αλλά με πυρακτωμένες μεταλλικές ράβδους. Αυτό "σφράγιζε" τις ίνες του ξύλου εσωτερικά, προστατεύοντας το όργανο από την υγρασία της ανάσας του μουσικού.
ΚΟΥΡΔΙΣΜΑ: Το μήκος του μπαμπού καθόριζε τον τόνο. Ένα μακρύ φλάουτο έβγαζε βαθύ, χαμηλό ήχο, ενώ ένα κοντό ήταν πιο οξύ.
3. AVANADDHA VADYA (Κρουστά με Μεμβράνη - Ο "Παλμός")
Το MRIDANGAM είναι το απόλυτο παράδειγμα μηχανικής των κρουστών.
ΤΟ ΣΩΜΑ: Σκαλιζόταν από ένα ενιαίο κομμάτι ξύλου (συνήθως από δέντρο nangka/jackfruit). Το σχήμα του είναι "βαρελοειδές", αλλά η μία πλευρά είναι ελαφρώς μικρότερη από την άλλη.
Η ΜΕΜΒΡΑΝΗ (Δέρμα): Χρησιμοποιούσαν στρώσεις από δέρμα κατσίκας. Το μυστικό ήταν στο κέντρο της δεξιάς πλευράς: άπλωναν μια μαύρη πάστα (Siyahi) από ρινίσματα σιδήρου, ρύζι και μαγγάνιο. Αυτό το "μαύρο μάτι" έδινε στο τύμπανο τη δυνατότητα να βγάζει καθαρές μουσικές νότες και όχι μόνο θόρυβο.
4. GHANA VADYA (Ιδιόφωνα - Ο "Αντίλαλος")
Περιλαμβάνει τα MANJIRA (κύμβαλα).
ΚΡΑΜΑ ΜΕΤΑΛΛΩΝ: Κατασκευάζονταν από μπρούντζο ή ορείχαλκο, αλλά οι καλύτεροι τεχνίτες πρόσθεταν πέντε μέταλλα (Panchaloha) για ιερούς λόγους.
ΣΧΗΜΑ: Το πάχος του μετάλλου στο κέντρο ήταν μεγαλύτερο από ό,τι στις άκρες, ώστε ο ήχος να διαρκεί για πολλή ώρα (sustain).
TRIVIA: Η "ΖΩΝΤΑΝΗ" ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ
Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΟΠΗΣ: Οι κατασκευαστές πίστευαν ότι το ξύλο για τα όργανα έπρεπε να κόβεται μόνο κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων φάσεων της σελήνης, ώστε οι χυμοί του δέντρου να είναι σε συγκεκριμένο επίπεδο.
ΤΟ ΚΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ: Στην κατασκευή της Veena, χρησιμοποιούσαν μαύρο κερί μέλισσας για να κολλήσουν τα τάστα πάνω στο ξύλο. Αυτό επέτρεπε στον μουσικό να μετακινεί ελαφρώς τα τάστα για να πετύχει τους 22 Shrutis με απόλυτη ακρίβεια!
ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ: Ο κατασκευαστής συχνά μετρούσε το άνοιγμα της παλάμης του μουσικού πριν ανοίξει τις τρύπες στο φλάουτο ή πριν τοποθετήσει τις χορδές, ώστε το όργανο να είναι μια "προέκταση" του σώματός του.
Ακολουθεί ένας συγκριτικός πίνακας που αναδεικνύει τις τεράστιες διαφορές στη φιλοσοφία κατασκευής ανάμεσα στον ρωμαϊκό πραγματισμό και την ινδική πνευματικότητα.
Αυτός ο πίνακας είναι ιδανικός για να κλείσει το κεφάλαιο της Ινδίας στο blog σας, δείχνοντας πώς το περιβάλλον και η κουλτούρα διαμορφώνουν τον ήχο.
ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ: ΡΩΜΗ VS ΙΝΔΙΑ
| ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ | ΑΡΧΑΙΑ ΡΩΜΗ (ΔΥΣΗ) | ΑΡΧΑΙΑ ΙΝΔΙΑ (ΑΝΑΤΟΛΗ) |
| Κυρίαρχο Υλικό | Μέταλλο (Ορείχαλκος/Χαλκός). Έμφαση στην αντοχή και την ένταση. | Οργανικά Υλικά (Μπαμπού, Κολοκύθα, Ξύλο). Έμφαση στην αντήχηση και τη γλυκύτητα. |
| Φιλοσοφία Σχήματος | Γεωμετρική ακρίβεια. Ευθείες σάλπιγγες (Tuba) ή τέλειοι κύκλοι (Cornu). | Φυσικά σχήματα. Χρήση των φυσικών καμπυλών της κολοκύθας ή του μπαμπού. |
| Τεχνική Ήχου | Μηχανική πίεση. Χρήση νερού (Hydraulis) ή μεγάλης πνευστικής δύναμης. | Μικροτονική ακρίβεια. Χρήση κεριού μέλισσας για κινητά τάστα και "γλιστρήματα" (Shrutis). |
| Στόχος Κατασκευής | Εξωτερική επιβολή. Ο ήχος έπρεπε να καλύπτει τις ιαχές της μάχης ή του πλήθους. | Εσωτερική γαλήνη. Ο ήχος έπρεπε να μιμείται τη φύση και να βοηθά στον διαλογισμό. |
| Διάρκεια Ζωής | Μεγάλη. Μεταλλικά όργανα που άντεχαν στις κακουχίες του στρατού. | Περιορισμένη. Τα οργανικά υλικά απαιτούσαν συνεχή φροντίδα και προστασία από την υγρασία. |
TRIVIA ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟ ΣΑΣ ΑΡΘΡΟ
Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ VS Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ: Ενώ ο Ρωμαίος κατασκευαστής προσπαθούσε να δαμάσει το μέταλλο στη φωτιά για να βγάλει έναν ήχο που "διατάζει", ο Ινδός τεχνίτης προσπαθούσε να "απελευθερώσει" τον ήχο που προϋπήρχε μέσα σε ένα κούφιο καλάμι μπαμπού.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΣΤΑΣ: Οι Ρωμαίοι δεν χρησιμοποίησαν ποτέ κάτι ανάλογο με τη μαύρη πάστα (Siyahi) των ινδικών τυμπάνων. Αυτή η ινδική εφεύρεση είναι η μόνη παγκοσμίως που επιτρέπει σε ένα κρουστό να βγάζει συγκεκριμένη μουσική νότα (τονικότητα) και όχι απλώς έναν ξερό κτύπο.
ΕΛΕΦΑΝΤΟΔΟΝΤΟ: Ήταν το κοινό σημείο συνάντησης. Τόσο οι πλούσιοι Ρωμαίοι κιθαρωδοί όσο και οι Ινδοί παίκτες της Veena χρησιμοποιούσαν ελεφαντόδοντο για τα πλήκτρα ή τις γέφυρες των οργάνων τους, ως δείγμα πολυτέλειας και καθαρότητας ήχου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου