Το έργο «HARMONY IN GREEN AND ROSE: THE MUSIC ROOM» (1860-1861) του JAMES MCNEILL WHISTLER αποτελεί έναν σταθμό στην εξέλιξη του καλλιτέχνη, καθώς προμηνύει την απομάκρυνσή του από τον καθαρό ρεαλισμό προς τον «αισθητισμό» (Aestheticism).
Στον πίνακα απεικονίζονται τρεις μορφές στο σπίτι του ετεροθαλούς αδελφού του Whistler στο Λονδίνο, ωστόσο το πραγματικό θέμα του έργου δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά η ισορροπία των χρωμάτων και των σχημάτων στον χώρο.
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ
Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ: Ο Whistler χρησιμοποιεί έναν μεγάλο καθρέφτη στο βάθος, ο οποίος αντανακλά το δωμάτιο και δημιουργεί ένα πολύπλοκο παιχνίδι βάθους. Αυτή η τεχνική επιτρέπει στον θεατή να δει τμήματα του χώρου που βρίσκονται «πίσω» από το οπτικό του πεδίο, προσθέτοντας μια αίσθηση μυστηρίου.
ΧΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΑΡΜΟΝΙΕΣ: Όπως δηλώνει και ο τίτλος, ο καλλιτέχνης αντιμετωπίζει τον πίνακα σαν μουσική σύνθεση. Το πράσινο (στους τοίχους και τις κουρτίνες) και το ρόδινο/ροζ (στα ρούχα και τις λεπτομέρειες) δεν επιλέχθηκαν τυχαία, αλλά για να δημιουργήσουν μια οπτική «συγχορδία».
ΙΑΠΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΡΡΟΕΣ: Η χρήση έντονων γωνιών και ο τρόπος που τα αντικείμενα «κόβονται» στις άκρες του κάδρου προδίδουν την αγάπη του Whistler για τις ιαπωνικές ξυλογραφίες (ukiyo-e).
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ
Παρόλο που ο Whistler εστιάζει στην αισθητική, οι μορφές έχουν τη δική τους παρουσία:
Η ΜΟΡΦΗ ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ: Μια γυναίκα που στέκεται δεξιά, η οποία λειτουργεί ως ένας ισχυρός «κάθετος άξονας» στη σύνθεση, προσφέροντας αντίθεση στα απαλά χρώματα του δωματίου.
Η ΚΑΘΙΣΤΗ ΜΟΡΦΗ: Η ανιψιά του καλλιτέχνη, Annie Haden, η οποία διαβάζει, ενισχύοντας την ατμόσφαιρα ησυχίας και εσωτερικότητας.
Η ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ: Μια τρίτη γυναίκα που φαίνεται μόνο μέσα από τον καθρέφτη, δημιουργώντας μια αίσθηση ότι ο χώρος κατοικείται από περισσότερες παρουσίες από όσες φαίνονται με την πρώτη ματιά.
Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
Ο Whistler ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που χρησιμοποίησαν μουσικούς όρους για τους τίτλους των έργων τους (όπως Arrangements, Nocturnes, και Harmonies). Πίστευε ότι η ζωγραφική πρέπει να υφίσταται για τη δική της χάρη – για την ομορφιά της γραμμής και του χρώματος – και όχι απαραίτητα για να διηγηθεί μια ιστορία.
Στο έργο αυτό, το «δωμάτιο μουσικής» δεν περιέχει όργανα που παίζουν, αλλά η ίδια η διάταξη των αντικειμένων και των χρωμάτων παράγει μια οπτική μουσικότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου