Ο πίνακας «ΙΝΔΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ» (1971-1972) του LIU KANG αποτελεί ένα εμβληματικό παράδειγμα της σχολής NANYANG, η οποία γεφυρώνει την ανατολική θεματολογία με τις δυτικές τεχνικές του μετα-ιμπρεσιονισμού. Παρόλο που το έργο εστιάζει σε Ασιατικές παραδόσεις, η καλλιτεχνική του γλώσσα είναι παγκόσμια, αναδεικνύοντας την αρμονία της πολυπολιτισμικότητας.
ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΣΤΥΛ
ΓΡΑΜΜΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑΤΑ: Ο LIU KANG χρησιμοποιεί έντονα, μαύρα περιγράμματα (white/black outlines) που θυμίζουν την κινεζική καλλιγραφία αλλά και το στυλ του Henri Matisse. Αυτό δίνει στους μουσικούς μια αίσθηση ζωντάνιας και κίνησης.
ΧΡΩΜΑΤΙΚΗ ΠΑΛΕΤΑ: Τα χρώματα είναι θερμά και τροπικά. Η αντίθεση ανάμεσα στο έντονο κίτρινο, το τυρκουάζ και το βαθύ πράσινο στο παρασκήνιο αντανακλά το φως και την ενέργεια των τροπικών περιοχών.
ΣΥΝΘΕΣΗ: Στο φόντο διακρίνονται αχνά σκίτσα χορευτών, υποδηλώνοντας ότι η μουσική δεν είναι μια στατική δραστηριότητα, αλλά ένα αναπόσπαστο κομμάτι μιας ευρύτερης τελετουργίας ή γιορτής.
ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
Το έργο λειτουργεί και ως μια εικαστική καταγραφή παραδοσιακών οργάνων:
| ΟΡΓΑΝΟ | ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ |
| ΣΙΤΑΡ (SITAR) | Το έγχορδο με τον μακρύ λαιμό που κρατά ο κεντρικός μουσικός. |
| ΤΑΜΠΛΑ (TABLA) | Τα δύο μικρά τύμπανα στα αριστερά, που απαιτούν μεγάλη δεξιοτεχνία στα δάχτυλα. |
| ΑΡΜΟΝΙΟ (HARMONIUM) | Το πληκτροφόρο όργανο που παίζει η γυναίκα στο προσκήνιο. |
| ΜΠΑΝΣΟΥΡΙ (BANSURI) | Το παραδοσιακό φλάουτο από μπαμπού που κρατά ο μουσικός στα δεξιά. |
Η ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Η επιλογή του LIU KANG να απεικονίσει μια διαφορετική πολιτισμική κοινότητα από τη δική του (την ινδική κοινότητα της Σιγκαπούρης) υπογραμμίζει την πρόθεση του κινήματος Nanyang να δημιουργήσει μια κοινή ταυτότητα μέσα από την τέχνη. Το έργο αποπνέει έναν σεβασμό στην παράδοση, ενώ ταυτόχρονα την εντάσσει σε ένα μοντέρνο, παγκόσμιο καλλιτεχνικό πλαίσιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου