«ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ: Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΟΥ ΗΧΟΥ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ»

Υπάρχει μια πρωτόγονη αλήθεια στον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος συναντά τον ήχο. Πριν ακόμη μάθουμε να ονομάζουμε τον κόσμο με λέξεις, πριν εφεύρουμε την περιπλοκότητα της λογικής ή των εννοιών, η πρώτη μας επαφή με τη ζωή είναι μια δόνηση. Ο ALFRED TOMATIS δεν περιέγραψε απλώς μια νευρολογική λειτουργία, αλλά αποκάλυψε μια υπαρξιακή σταθερά: η ακοή είναι το πρωταρχικό

καταφύγιο της ψυχοσυναισθηματικής μας ισορροπίας, ο αόρατος φορτιστής που τροφοδοτεί το πνεύμα με ενέργεια. Όταν τα μάτια κουράζονται από την εικόνα του κόσμου και οι λέξεις σκοντάφτουν στις δικές τους αντιφάσεις, ο ήχος παραμένει η μόνη αίσθηση που διαπερνά απευθείας την ψυχή.

Η αληθινή δύναμη της μουσικής δεν βρίσκεται στην υπόσχεση μιας εύκολης σωτηρίας, αλλά στην ικανότητά της να αψηφά τη φθορά. Η ρήση που αποδίδεται στον ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ για την 9Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΤΟΒΕΝ περικλείει την πιο ριζοσπαστική παρηγοριά: τα υλικά επιτεύγματα, οι αυτοκρατορίες, οι κατασκευές και τα ίδια τα σώματά μας είναι καταδικασμένα να γίνουν στάχτη και μπούρμπερη. Η μουσική όμως δεν κατοικεί στην ύλη. Είναι μια ηχητική αρχιτεκτονική εγγεγραμμένη στον αέρα και στη συλλογική μνήμη, μια άυλη παρακαταθήκη που αρνείται να υποταχθεί στον βιολογικό χαμό. Δεν μπορεί να γίνει σκωλήκων βρώμα, γιατί δεν έχει σάρκα να σαπίσει· διαθέτει μόνο συχνότητες για να δονεί το άπειρο.

Ακόμη κι αν η ανθρωπότητα κουβαλά την αδιόρθωτη, τραγική της φύση —όπως μαρτυρά η όπερα, όπου η πιο εκστατική μελωδία μπορεί να συνοδεύει το πιο σκοτεινό δράμα— η τέχνη του ήχου δεν υπάρχει για να εξωραΐσει την πραγματικότητα. Υπάρχει για να μας κρατά όρθιους. Η μουσική δεν είναι απλώς ένα φως που περιμένουμε να φανεί στην άκρη του δρόμου, αλλά ο εσωτερικός πυρσός που κουβαλάμε οι ίδιοι καθώς διασχίζουμε τη νύχτα. Είναι ο συντονισμός που μας υπενθυμίζει ότι όσο συνεχίζουμε να ακούμε, η Ομορφιά δεν είναι μια χαμένη ουτοπία, αλλά μια ζωντανή, καθημερινή πράξη αντίστασης.